ov vrouw

De weg naar Pasen: de vijfde zondag

De zondagen van de Veertigdagentijd vormen liturgische voetstappen met een sterke boodschap: God opent telkens weer nieuwe toekomst.

De Veertigdagentijd bevat vijf zondagen die uitlopen op Palmzondag en de Goede Week. Zij zijn als geestelijke voetstappen die ons voorbereiden op het grote feest van Pasen. Tijdens die zondagen van de Veertigdagentijd in de C-cyclus ontdekken wij in de liturgie van het woord twee dwarslijnen: van bekoring naar bekering.

Oude en Nieuwe Verbond

Eerste lezing: God is trouw

De eerste lezing cirkelt altijd rond het grote thema van het Verbond dat God met de mensen sloot in de uitverkiezing van het joodse volk. Heel de geschiedenis komt aan bod. Vanaf de schepping (1ste zondag) via Abraham (2de zondag) en Mozes (3de zondag) wordt het perspectief niet beperkt tot het joodse volk, maar uitgebreid tot de eindtijd met beloftes van heil voor alle volkeren. God neemt steeds het initiatief om genadig aanwezig te zijn bij zijn volk in alle omstandigheden.

Tweede lezing: De gelovige mens vertrouwt op God

De lezingen uit de brieven van Paulus verwoorden het antwoord van de mens tegenover Gods belofte van trouw. Wij vinden er aansporingen tot steeds vernieuwde geloofsinzet en volharding.

Ook de antwoordpsalmen vertolken dat vertrouwen op ongeëvenaarde wijze.

Evangelie: Van bekoring naar bekering

De eerste en tweede zondag hebben een vast gegeven: De 1ste zondag is dit altijd de bekoring van Jezus in de woestijn; het zijn bekoringen die iedere Christen bedreigen.

De 2de zondag is dit gegeven altijd de verheerlijking van Jezus op de berg, een voorafbeelding van zijn verrijzenis.

De drie volgende zondagen is het leidmotief telkens de bekering.

3de zondag: joodse volk (gesymboliseerd in de parabel van de vijgenboom)

4de zondag: de verloren zoon en de barmhartige vader

5de zondag: de overspelige vrouw

Vijfde zondag: De toekomst, nieuw leven in Gods hand
Jes. 43, 16-21: Het volk Israël is gevangen in de Babylonische ballingschap en hunkert naar het thuisland. Die ballingschap mocht dan wel een straf zijn voor hun zonde, maar nu spreekt God, bij monde van de profeet Jesaja, hun moed in en hij geeft hun uitzicht op een nieuwe toekomst. “Denk niet meer aan het verleden…Ik onderneem iets nieuws, het begin is er al …”.

“Geweldig was het wat de Heer ons deed, daarom zijn wij zo blij”. Ps.126

 Fil. 3, 8-14: Ook Paulus verlangt naar die nieuwe toekomst: in alles op zijn Heer te gelijken en met Hem één worden, in zijn sterven zowel als in zijn wederopstanding.
Joh. 8, 1-11: De Schriftgeleerden dagen Jezus uit met een strikvraag over een vrouw die van overspeligheid wordt beschuldigd. De fout van een medemens wordt in de schijnwerper geplaatst en het oordeel is snel geformuleerd. Jezus blijft echter kalm en velt geen oordeel: “Die zonder zonde is werpe de eerste steen”. Deze vrouw krijgt een nieuwe kans. Haar zonde wordt niet goedgekeurd, maar zij wordt op weg gezet om een nieuw leven te beginnen. Jezus’ barmhartigheid opent de gesloten horizon rond haar bestaan en geeft nieuwe levensmoed.

​Wij naderen het Paasfeest. De gedachten van dood en leven staan al op de voorgrond. Het bevrijdende perspectief heeft de overhand. De dood krijgt niet het laatste woord.

verloren zoon

De weg naar Pasen: de vierde zondag

De zondagen van de Veertigdagentijd vormen liturgische voetstappen met een sterke boodschap: God opent telkens weer nieuwe toekomst.

De Veertigdagentijd bevat vijf zondagen die uitlopen op Palmzondag en de Goede Week. Zij zijn als geestelijke voetstappen die ons voorbereiden op het grote feest van Pasen. Tijdens die zondagen van de Veertigdagentijd in de C-cyclus ontdekken wij in de liturgie van het woord twee dwarslijnen: van bekoring naar bekering.

Oude en Nieuwe Verbond

Eerste lezing: God is trouw

De eerste lezing cirkelt altijd rond het grote thema van het Verbond dat God met de mensen sloot in de uitverkiezing van het joodse volk. Heel de geschiedenis komt aan bod. Vanaf de schepping (1ste zondag) via Abraham (2de zondag) en Mozes (3de zondag) wordt het perspectief niet beperkt tot het joodse volk, maar uitgebreid tot de eindtijd met beloftes van heil voor alle volkeren. God neemt steeds het initiatief om genadig aanwezig te zijn bij zijn volk in alle omstandigheden.

Tweede lezing: De gelovige mens vertrouwt op God

De lezingen uit de brieven van Paulus verwoorden het antwoord van de mens tegenover Gods belofte van trouw. Wij vinden er aansporingen tot steeds vernieuwde geloofsinzet en volharding.

Ook de antwoordpsalmen vertolken dat vertrouwen op ongeëvenaarde wijze.

Evangelie: Van bekoring naar bekering

De eerste en tweede zondag hebben een vast gegeven: De 1ste zondag is dit altijd de bekoring van Jezus in de woestijn; het zijn bekoringen die iedere Christen bedreigen.

De 2de zondag is dit gegeven altijd de verheerlijking van Jezus op de berg, een voorafbeelding van zijn verrijzenis.

De drie volgende zondagen is het leidmotief telkens de bekering.

3de zondag: joodse volk (gesymboliseerd in de parabel van de vijgenboom)

4de zondag: de verloren zoon en de barmhartige vader

5de zondag: de overspelige vrouw

Vierde zondag: De nieuwe toekomst, feest van verzoening
Joz. 5, 9a.10-12: God is zijn zwervend volk in de woestijn nabij gebleven (manna, water uit de rotsen). Nu schenkt Hij hen het Beloofde Land en laat hen eten van de overvloedige vruchten van Kanaän. De Israëlieten mogen in hun nieuwe land het feest van de verlossing vieren als een feest van de doortocht (Pascha) van de dood, de zonde en de slavernij naar leven in vrijheid.

“Ik ging tot de Heer en Hij heeft mij verhoord. Hij heeft mij gered uit al wat ik vreesde”. Ps. 34

 2 Kor. 5,17-21: Paulus versterkt het thema van de verzoening: “Het oude is voorbij, het nieuwe is al gekomen”. Christus heeft de zonde overwonnen door te sterven op het kruis. Door zijn doortocht van dood naar nieuw leven, laat Hij iedereen die in Hem gelooft delen in die verzoening, in de nieuwe schepping.
Lc. 15, 1-3.11-32: De parabel van de verloren zoon is nog meer het verhaal van de barmhartige vader. Hij is het die verlangend uitkeek en door medelijden werd verteerd. Jezus’ omgang met zondaars wordt door de Farizeeën afgekeurd. Met zijn parabel praat Hij de zonde echter niet goed. De weggelopen zoon is zich wel degelijk bewust geworden van zijn onwaardigheid. Maar de barmhartige houding van de vader, die de toon bepaalt, maakt de bekering mogelijk en laat dit gebeuren uitgroeien tot een feest van verzoening. Ondanks onze weerbarstigheid opent God steeds weer grenzen van een nieuw land. Wij mogen er dankbaar in binnentreden.

vijgenboom

De weg naar Pasen: de derde zondag

De zondagen van de Veertigdagentijd vormen liturgische voetstappen met een sterke boodschap: God opent telkens weer nieuwe toekomst.

De Veertigdagentijd bevat vijf zondagen die uitlopen op Palmzondag en de Goede Week. Zij zijn als geestelijke voetstappen die ons voorbereiden op het grote feest van Pasen. Tijdens die zondagen van de Veertigdagentijd in de C-cyclus ontdekken wij in de liturgie van het woord twee dwarslijnen: van bekoring naar bekering.

Oude en Nieuwe Verbond

Eerste lezing: God is trouw

De eerste lezing cirkelt altijd rond het grote thema van het Verbond dat God met de mensen sloot in de uitverkiezing van het joodse volk. Heel de geschiedenis komt aan bod. Vanaf de schepping (1ste zondag) via Abraham (2de zondag) en Mozes (3de zondag) wordt het perspectief niet beperkt tot het joodse volk, maar uitgebreid tot de eindtijd met beloftes van heil voor alle volkeren. God neemt steeds het initiatief om genadig aanwezig te zijn bij zijn volk in alle omstandigheden.

Tweede lezing: De gelovige mens vertrouwt op God

De lezingen uit de brieven van Paulus verwoorden het antwoord van de mens tegenover Gods belofte van trouw. Wij vinden er aansporingen tot steeds vernieuwde geloofsinzet en volharding.

Ook de antwoordpsalmen vertolken dat vertrouwen op ongeëvenaarde wijze.

Evangelie: Van bekoring naar bekering

De eerste en tweede zondag hebben een vast gegeven:

De 1ste zondag is dit altijd de bekoring van Jezus in de woestijn; het zijn bekoringen die iedere Christen bedreigen.

De 2de zondag is dit gegeven altijd de verheerlijking van Jezus op de berg, een voorafbeelding van zijn verrijzenis.

De drie volgende zondagen is het leidmotief telkens de bekering.

3de zondag: joodse volk (gesymboliseerd in de parabel van de vijgenboom)

4de zondag: de verloren zoon en de barmhartige vader

5de zondag: de overspelige vrouw

Derde zondag: De nieuwe toekomst, anders dan verwacht
Ex. 3,1-8a.13-15: Tijdens de ontmoeting bij de brandende doornstruik laat God zich kennen als de God van Abraham, van Isaak en van Jakob. Hij is een God die in het leven van concrete mensen zorgzaam en bevrijdend nabij komt. Die belofte doet Hij nu ook aan Mozes en aan zijn volk.

“De Heer is barmhartig en welgezind, lankmoedig en goedertieren”.     Ps. 103

 1 Kor. 10, 1-6.10-12: Paulus geeft ons een waarschuwing. Het behoren tot het uitverkoren volk, of tot de Kerk, is op zichzelf geen waarborg van verlossing. Daarvoor is een voortdurende bekering nodig. Maar God is geduldig en barmhartig: Hij blijft zijn volk, ook als het zondig is, nabij.

Lc. 13,1-9: Jezus weerlegt het beeld van de straffende God, dat veel van zijn volksgenoten koesteren. Gods ‘logica’ is anders dan verwacht. Jezus maakt het duidelijk met de gelijkenis van de vruchteloze vijgenboom, die van de eigenaar extra zorg en aandacht ontvangt. Zo ook geeft God in zijn groot geduld steeds weer nieuwe levenskansen.

Johannes (2)

De Twaalf apostelen: deel 3. De Heilige Johannes

Johannes was één van de eerste volgelingen van Jezus. Hij was betrokken bij de wonderbaarlijke visvangst op het meer van Galilea, de wondere broodvermenigvuldiging en hij sliep in het Hof van Olijven toen Jezus met God sprak. Volgens een apocriefe bron (= een kerkelijk niet-gezaghebbende bron) werd Johannes ooit gedwongen een kelk met gif te drinken omdat hij weigerde andere goden te aanbidden. Toen hij de kelk zegende, kwam er een slang uit naar boven. Vaak wordt Johannes als apostel daarom afgebeeld met kelk en slang. Johannes is ook één van de vier schrijvers van het evangelie (naast Mattheüs, Marcus en Lucas). Als hij als evangelist wordt geschilderd, heeft hij meestal een boek en een adelaar als symbool. Johannes verspreidde het christelijk geloof in het tegenwoordige Turkije. Hij werd van daaruit verbannen naar het Griekse eiland Patmos en overleefde een onderdompeling in een kokende ketel. Johannes stierf op zeer hoge leeftijd.

Geboren: Galilea, ca. 6 n. Chr.

Gestorven: Efeze, ca. 96-101 na Chr.

Feestdag: 27 december

Symbolen: Adelaar, boek, kelk, slang

Beschermheilige: Schrijvers, drukkers, kunstenaars, graveurs, boekhandelaren

tweede zondag

De weg naar Pasen: de tweede zondag

De zondagen van de Veertigdagentijd vormen liturgische voetstappen met een sterke boodschap: God opent telkens weer nieuwe toekomst.

De Veertigdagentijd bevat vijf zondagen die uitlopen op Palmzondag en de Goede Week. Zij zijn als geestelijke voetstappen die ons voorbereiden op het grote feest van Pasen. Tijdens die zondagen van de Veertigdagentijd in de C-cyclus ontdekken wij in de liturgie van het woord twee dwarslijnen: van bekoring naar bekering.

 Oude en Nieuwe Verbond

Eerste lezing: God is trouw

De eerste lezing cirkelt altijd rond het grote thema van het Verbond dat God met de mensen sloot in de uitverkiezing van het joodse volk. Heel de geschiedenis komt aan bod. Vanaf de schepping (1ste zondag) via Abraham (2de zondag) en Mozes (3de zondag) wordt het perspectief niet beperkt tot het joodse volk, maar uitgebreid tot de eindtijd met beloftes van heil voor alle volkeren. God neemt steeds het initiatief om genadig aanwezig te zijn bij zijn volk in alle omstandigheden.

Tweede lezing: De gelovige mens vertrouwt op God

De lezingen uit de brieven van Paulus verwoorden het antwoord van de mens tegenover Gods belofte van trouw. Wij vinden er aansporingen tot steeds vernieuwde geloofsinzet en volharding.

Ook de antwoordpsalmen vertolken dat vertrouwen op ongeëvenaarde wijze.

Evangelie: Van bekoring naar bekering

De eerste en tweede zondag hebben een vast gegeven. De eerste zondag is dit altijd de bekoring van Jezus in de woestijn; het zijn bekoringen die iedere christen bedreigen. De tweede zondag is dit gegeven altijd de verheerlijking van Jezus op de berg, een voorafbeelding van zijn verrijzenis.

De drie volgende zondagen is het leidmotief telkens de bekering. Derde zondag: joodse volk (gesymboliseerd in de parabel van de vijgenboom). Vierde zondag: de verloren zoon en de barmhartige vader. Vijfde zondag: de overspelige vrouw.

Tweede zondag: Kijk naar de hemel
Gen. 15, 5-12.17-18: In de eerste lezing – net als in het evangelie – toont God zich in een wolk en in licht. ‘Kijk naar de hemel …‘ klinkt het daar. Abraham wordt uitgenodigd om te geloven. Gods belofte, zijn Verbond, is het fundament van dat vertrouwen.

“De Heer is mijn licht en mijn leidsman, wie zou ik vrezen … Wees moedig van hart en vertrouw op de Heer”. Ps. 27

 Fil. 3, 17-4.1: Paulus stuurt vanuit zijn gevangenschap een boodschap van bemoediging aan de Christenen van Filippi: ‘Houdt stand in de Heer!’. Hij is ervan overtuigd dat het lijden van deze wereld – het kruis – een doortocht is naar de verrijzenis tot het eeuwig leven in ons vaderland, de hemel.

Lc. 9, 28b-36: Lucas vermeldt dat Jezus in gebed was, wanneer Hij van gedaante verandert en – voor enkele leerlingen – verschijnt ‘in heerlijkheid’ samen met Mozes en Elia. In die twee figuren wordt heel het Eerste Verbond opgeroepen: de Wet en de Profeten. De Messias werd verwacht als een nieuwe Mozes, die de definitieve bevrijding zou brengen. Men zag ook Elia terugkeren als de laatste grote profeet om de weg te effenen voor de Messias. ‘Dit is mijn Zoon, de Uitverkorene, luister naar Hem’, zo klinkt de stem van God vanuit een wolk. Jezus toont hier zijn ware – stralende – gelaat en geeft ons een doorkijk naar Pasen toe: de belofte dat Hij in Jeruzalem een nieuwe exodus zal voltrekken: een doorgang van duisternis naar licht, van dood naar nieuw leven. Het lijden van de mens krijgt niet het laatste woord.  Christenen mogen niet stoppen bij het aardse, het zichtbare, de soms pijnlijke en harde werkelijkheid, maar de horizon opentrekken, hemelsbreed, tot daar waar de eigenlijke betekenis van Jezus openbaar wordt, als belofte voor onze toekomst.

 

titus

Bisschop De Korte: Pater Titus Brandsma een heilige van vandaag!

Bisschop Gerard de Korte van het bisdom van ‘s-Hertogenbosch is dankbaar voor de officiële aankondiging van de heiligverklaring van pater Titus Brandsma. Pater Titus Brandsma heeft een groot deel van zijn leven doorgebracht binnen het bisdom in Megen, Boxmeer, Oss en Nijmegen.

Bisschop De Korte heeft een videoboodschap ingesproken in de Sint-Janskathedraal. In deze kathedraal is pater Titus Brandsma op 17 juni 1905 tot priester gewijd. In de gedachteniskapel van de kathedraal staat een buste van de heilige pater en een urn met as uit een massagraf van concentratiekamp Dachau. Mgr. De Korte noemt pater Titus een patroonheilige voor journalistiek en een heilige van vandaag. Verder spreekt Mgr. De Korte de wens uit om met velen naar Rome te gaan (Rome-programma) om de heiligverklaring van pater Titus Brandsma bij te kunnen wonen.

 

 

In aanvulling op zijn videoboodschap schrijft bisschop Gerard de Korte:

TITUS BRANDSMA, ICOON VAN HOOP

Na zijn zaligverklaring in 1985 volgt op zondag 15 mei de heiligverklaring van pater Titus Brandsma. Voor mij is pater Titus een icoon van hoop.

Als boerenzoon groeide hij op in Friesland.
Titus was een religieus kind en werd uiteindelijk lid van Orde van de karmelieten.

De karmeliet Brandsma verdedigde moedig de vrijheid van katholieke media in bezet Nederland.
Het nationaalsocialisme was voor hem een vorm van nieuw heidendom. Tegenover het recht van de sterkste en de rassenwaan van de nazi’s verdedigde Brandsma het recht van de zwakke en de waardigheid van iedere mens. Pater Titus deed dat als een diepgelovig christen. De nazi’s zagen het gevaar van pater Titus en hebben zijn stem tot zwijgen gebracht. Hij werd in 1942 in Dachau vermoord.

Ook nu zijn er tal van landen waar de persvrijheid wordt ingeperkt en de mensenrechten met voeten worden getreden. Pater Titus kan worden gezien als patroon voor iedereen die opkomt voor de waardigheid van de mens als beeld van God.

Een groot deel van zijn leven woonde hij binnen het bisdom van ’s-Hertogenbosch. Hij studeerde en doceerde in Megen, Boxmeer, Oss en lange tijd in Nijmegen. In deze laatste plaats was hij jarenlang hoogleraar aan de Katholieke Universiteit. Hij werd een groot kenner van de christelijke mystiek. Pater Titus leefde zelf vanuit een diepe vriendschap met Christus.

Indrukwekkend komt dat in beeld in zijn beroemde Jezusgedicht dat hij in februari 1942 schreef in de gevangenis van Scheveningen. Ik citeer het laatste couplet:

Want Gij, o Jezus, zijt bij mij

Ik was u nimmer zo nabij.

Blijf bij mij, bij mij, Jezus zoet,

Uw bijzijn maakt mij alles goed

De nazi’s konden pater Titus martelen en vernederen. Maar hij wist zich geborgen bij Christus. Wij mogen de heilige pater Titus zien als een belangrijke erflater. De katholieke noties van menselijke waardigheid, solidariteit met alles wat kwetsbaar is en de inzet voor het algemeen welzijn hebben zijn leven bepaald.

Pater Titus heeft Christus voorbeeldig nagevolgd tot zijn marteldood in het concentratiekamp.

In geloof is hij ook een voorspreker.

Wij mogen onze intenties bij hem neerleggen in het gelovig vertrouwen dat hij dicht bij God is.

Heilige pater Titus bidt voor ons.

Mgr. dr. Gerard de Korte
Bisschop van ’s-Hertogenbosch

jezus op de berg

De weg naar Pasen: de eerste zondag

De zondagen van de Veertigdagentijd vormen liturgische voetstappen met een sterke boodschap: God opent telkens weer nieuwe toekomst.

De Veertigdagentijd bevat vijf zondagen die uitlopen op Palmzondag en de Goede Week. Zij zijn als geestelijke voetstappen die ons voorbereiden op het grote feest van Pasen. Tijdens die zondagen van de Veertigdagentijd in de C-cyclus ontdekken wij in de liturgie van het woord twee dwarslijnen: van bekoring naar bekering.

 Oude en Nieuwe Verbond

 Eerste lezing: God is trouw

De eerste lezing cirkelt altijd rond het grote thema van het Verbond dat God met de mensen sloot in de uitverkiezing van het joodse volk. Heel de geschiedenis komt aan bod. Vanaf de schepping (1e zondag) via Abraham (2e zondag) en Mozes (3e zondag) wordt het perspectief niet beperkt tot het joodse volk, maar uitgebreid tot de eindtijd met beloftes van heil voor alle volkeren. God neemt steeds het initiatief om genadig aanwezig te zijn bij zijn volk in alle omstandigheden.

Tweede lezing: De gelovige mens vertrouwt op God

De lezingen uit de brieven van Paulus verwoorden het antwoord van de mens tegenover Gods belofte van trouw. Wij vinden er aansporingen tot steeds vernieuwde geloofsinzet en volharding. Ook de antwoordpsalmen vertolken dat vertrouwen op ongeëvenaarde wijze.

Evangelie: Van bekoring naar bekering

De eerste en tweede zondag hebben een vast gegeven. De eerste zondag is dit altijd de bekoring van Jezus in de woestijn; het zijn bekoringen die iedere christen bedreigen. De tweede zondag is dit gegeven altijd de verheerlijking van Jezus op de berg, een voorafbeelding van zijn verrijzenis.

De drie volgende zondagen is het leidmotief telkens de bekering. Derde zondag: joodse volk (gesymboliseerd in de parabel van de vijgenboom). Vierde zondag: de verloren zoon en de barmhartige vader. Vijfde zondag: de overspelige vrouw.

Eerste zondag: Voorrang aan God
Deut. 26, 4-10: Het joodse volk offert de eerste veldvruchten aan God. In dat symbolische gebaar van het afstand doen van de goede vruchten erkennen de gelovigen dat God hun Heer is. Zij leven vanuit Gods genade in dankbaarheid en verbondenheid. De mens is geroepen om eerbiedig om te gaan met de gaven van de schepping en zijn dankbaarheid te beleven in wereldwijde solidariteit.

“Voor u is de Heer: mijn toevlucht en mijn burcht, mijn God op wie ik vertrouw…” Ps. 91

Rom. 10,8-13: Paulus is ervan overtuigd: Wie in Jezus van harte gelooft zal nooit worden teleurgesteld.

Lc. 4, 1-13: Jezus wordt in de woestijn geconfronteerd met beproevingen die ieder mens herkennen zal: de verleiding van onrechtmatig bezit, overdreven macht en onverdiende eer. Jezus komt uit deze geestelijke strijd als overwinnaar tevoorschijn. Hij is gekomen om God te dienen en zijn zending trouw te vervullen. Hij laat zich niet afleiden door vergankelijke voordelen die in feite valstrikken of gevangenissen blijken te zijn. De christenen worden in de woestijn van het leven vaak op dezelfde manier bekoord. Tegenover de schijnzekerheden van pracht en praal en allerlei wereldlijke genoegens zoeken zij het beste hun zekerheid in de liefde van God, die eeuwig is.

saint-peter-g25dad079c_640

De twaalf apostelen: deel 1. De Heilige Petrus

Petrus heette eigenlijk Simon, maar werd door Jezus ‘De rots’ (Grieks: Petros) genoemd waarop hij zijn Kerk zou bouwen. Inderdaad was Petrus de apostel die na Jezus’ dood naar Rome trok om het christelijke geloof te verspreiden.

Daarom wordt Petrus gezien als de eerste paus en werd hij na zijn dood de hemelbewaarder. In de kunst wordt hij vaak afgebeeld met twee sleutels: een van de hemel en een voor de aarde. Ook wordt Petrus vaak geschilderd met een haan als verwijzing naar de kruisweg van Jezus. Jezus voorspelde dat Petrus hem drie keer zou verraden nog voor de haan gekraaid had. En inderdaad ontkende Petrus tot drie keer toe dat hij Jezus kende tijdens de kruisweg van Jezus door Jeruzalem.

In het jaar 64 werd Petrus in opdracht van keizer Nero door kruisiging gedood. Omdat hij zichzelf niet aan Jezus gelijk wilde stellen, liet Petrus zijn kruis onderste boven zetten.

  • Geboren: Galilea (jaartal onbekend)
  • Gestorven: Rome, ca. 64 na Christus
  • Feestdag: 16 januari (Petrus’ banden: oosterse kerk), 22 februari (Petrus’ stoel te Rome), 29 juni (samen met Paulus), 1 augustus (Petrus’ banden: westerse kerk).
  • Symbolen: sleutels, haan
  • Beschermheilige: gevangenisbewakers, vissers, schippers, sloten- en horlogemakers, smeden en metselaars
christmas-crib-figures-g87ae9a591_640

Eindejaarsoverdenking van pastoor Titus

Onze parochie is groot qua oppervlakte, maar onze geloofsgemeenschap is tegenwoordig klein en is door corona nog kleiner geworden. Ondanks de last van corona heb ik ook positieve ervaringen gehad. Veel mensen hebben contact met mij opgenomen en mij gevraagd om speciaal voor hen en alle mensen te bidden. Velen kwamen naar de kerk om kaarsen aan te steken en te bidden voor een eind aan de pandemie.

Zijn wij diep in ons hart eigenlijk niet allemaal gelovige mensen? Het belangrijkste is dat we onze hoop en vertrouwen op God niet alleen in moeilijke situaties bewaren, maar dat we die ons leven lang praktiseren en doorgeven. Het geloof is geen eenrichtingsweg waar de Kerk alleen zorgt voor de opbouw van ons geloofsleven. Het komt van twee kanten: de Kerk en de geloofsgemeenschap zijn samen op weg om ons geloofsleven te versterken.

Als we ons geloofsleven kunnen praktiseren en aan een nieuwe generatie doorgeven, maken we onze geloofsgemeenschap sterk en vitaal. Anders wordt die in toekomst nog kleiner. Het is prachtig om hoop en vertrouwen op God te hebben en de moed niet te verliezen.

De geboorte van Jezus Christus kan tot meer bezinning leiden over wat echt belangrijk is in ons leven. Goede voornemens en wensen komen elk jaar terug. Daar is één grote wens bijgekomen. Dat de coronapandemie snel voorbij mag zijn. Laten we positief blijven. Ik hoop dat we snel weer samen kunnen zijn rond de liefde van Jezus.


Pastoor Titus

advent-g6d49c5569_640

Eindejaarsoverdenking van pater Jules

Als ik terugkijk op het jaar, zie ik momenten van vreugde en verdriet. Vreugde omdat we in een politiek stabiel land leven. Onze leiders doen er alles aan om gerechtigheid en het recht op gezondheid en onderwijs voor onze kinderen te garanderen. We zijn er zo aan gewend, dat we vaak niet beseffen hoe belangrijk dat is. Elders zijn er landen in oorlog, worden mensen gedwongen te emigreren en krijgen kinderen geen onderwijs.

Van de andere kant werd het jaar 2021 gekenmerkt door momenten van verdriet en angst. De planeet wordt bedreigd door de pandemie en de klimaatverandering. We maken ons zorgen over toekomstige generaties. Het afgelopen jaar heeft ons geleerd dat we kwetsbaar zijn; misschien een oproep om in onze kerken terug te keren naar God.

In onze Sint-Christoffelparochie missen we de deelname van jongeren aan het kerkelijk leven. Ik, die nieuw ben in deze parochie, die lange tijd als missionaris in andere landen heb gewerkt, stel me vragen over de toekomst van onze acht kerken. Waarom komen ouders niet met de communicanten naar de kerk? Hoe mooi zou het zijn wanneer ouders thuis met hun kinderen bidden. Als lid van het pastoraal team is het mijn plan om in 2022 met de jongeren in contact te komen. Ik wil met hen over God praten en ze uiteindelijk naar de Kerk leiden. Want waar geen jonge mensen zijn, is de toekomst kritiek.

Voor 2022 wens ik iedereen een goede lichamelijke en geestelijke gezondheid!


Pater Jules-Davey Malonga

Parochiesecretariaat
Rooijsestraat 65
6621 AK Dreumel
Tel: 0487-571230

E-mail: sintchristoffelparochie@gmail.com

Onze parochie bestaat uit acht kerkdorpen: Alphen, Altforst, Appeltern, Beneden-Leeuwen, Boven-Leeuwen, Dreumel, Maasbommel en Wamel.

U bent van harte uitgenodigd voor een bezoek aan een van onze locaties!

Meer informatie

Parochiesecretariaat
Rooijsestraat 65
6621 AK Dreumel
Tel: (0487) 57 12 30

E-mail: sintchristoffelparochie@gmail.com

Bankrekeningnummer IBAN: NL14RABO0146903684

Meer contactgegevens

Copyright: Sint Christoffelparochie

Privacybeleid | Website door: Webheld.nl