Standbeeld Willibrord op Sint-Janskerkhof Utrechtrord

De band tussen Sint-Willibrord en Boven-Leeuwen

De oudst bekende kerk die Boven-Leeuwen heeft gehad was toegewijd aan Sint-Aldegundis. Toen in 1836 de Waterstaatskerk in gebruik werd genomen, werd deze naar Sint-Willibrord vernoemd.

Kennelijk had Boven-Leeuwen iets met Sint-Willibrordus, een van de grote verspreiders van het christendom in onze streken. Misschien klonk de echo nog na van zijn bezoek aan Batenburg, waar hij volgens de legende gedoopt en gepreekt zou hebben. Willibrordus, “de apostel van Brabant”, zou de Maas zijn afgezakt en in het Land van Maas en Waal hebben geëvangeliseerd.

H. Willibrord met bisschopsstaf en domkerk in de Sint-Martinuskerk in Echternach

Vooral in Brabant zien we nog volop verwijzingen naar de heilige Willibrordus (658-739). Er is zelfs een complete plaats naar hem genoemd: Sint-Willebrord. Talloze parochies en kerken dragen zijn naam. Behalve de kerk in Boven-Leeuwen kregen ook de plaatselijke harmonie in 1945 zijn naam en de verkenners rond 1950.

Wie was Willibrord?

Willibrordus is geboren in het Verenigd Koninkrijk. Zijn gelofte legde hij af toen hij 15 was. Rond het jaar 678 reisde hij naar Ierland waar hij 13 jaar in een abdij verbleef. Op 30-jarige leeftijd werd hij priester gewijd en trok hij de wijde wereld in.

Het evangelie verkondigen onder de heidenen. Dat was zijn missie, die hij samen met elf gezellen oppakte in het jaar 690. Hij zette voet aan wal in de Lage Landen. Zijn werkveld was groot, van Luxemburg tot aan de Lauwerszee, net als zijn doelgroep, want bijna niemand kende nog Jezus Christus.

Willibrord reisde naar Rome om de zegen van de paus te krijgen. Hij werd door Sergius I tot bisschop gewijd en keerde terug naar de Lage Landen. Utrecht werd de plaats van zijn bisschopszetel. Hij liet een kerk bouwen voor de Heilige Verlosser. Hij doorkruiste het hele land en waar hij kwam, stichtte hij kerken en kloosters.

Willibrord had eer van zijn werk, want hoe moeilijk het ook was, veel mensen kwamen in aanraking met Jezus en werden zelfs gedoopt. Het was een voordeel dat Willibrord niet alleen door de paus werd geruggensteund, maar ook door de Frankische vorsten. Zij waren eropuit om Friesland in te lijven en Willibrord was daartoe een enorme hulp.

Einde leven – legende geboren

Willibrord en zijn gezellen hebben veel betekend voor de kerstening van onze contreien. In 739 doofde het vlammetje van de 81-jarige Willibrord. Na zijn dood werd hij in de abdijbasiliek van Echternach (Luxemburg) bijgezet. Al gauw na zijn dood werd hij daar als een heilige vereerd en werd zijn graf een pelgrimsplaats.

Sint-Willibrord op het Utrechtse Sint-Janskerkhof, © Het Utrechts Archief

Legendes over de wonderendaden van Willibrord deden de ronde. Over de vele Willibrordputten en bronnen die hij tijdens zijn missiewerk had geslagen en die veel bezoekers trokken. De mensen baden bijvoorbeeld om genezing van zenuwaandoeningen, vooral bij kinderen. Nog altijd wordt de bron van Heiloo veel bezocht.

Beschermheilige

In 1939 werd Willibrord uitgeroepen tot patroon van de Nederlandse Kerkprovincie. In ons land wordt zijn naamdag op 7 november als hoogfeest gevierd. Ook is hij patroon van het groothertogdom Luxemburg en van Echternach. Voor veel beroepen wordt hij als beschermheilige aangeroepen: bakkers, bier- en wijnhandelaren, caféhouders en herbergiers, toneelspelers, dansers en arbeiders.

Tot slot: hoe herkennen we Sint-Willibrord? Als een bisschop met een staf, een kerkmodel, een kruik, een wijnvat, een boek, of een kind. In onze parochie vinden we in verschillende kerken beelden van de heilige Willibrord. In Boven-Leeuwen, Dreumel, Beneden-Leeuwen, Alphen en Maasbommel.

Tip
Meer weten over de Willibrorduskerk in Boven-Leeuwen?
> Lees dit artikel

Bov-Leeuwen-Sint-Willibrord

Geschiedenis van de Willibrorduskerk in Boven-Leeuwen

De katholieke kerk van Boven-Leeuwen is een laat-neogotische basiliek uit 1916-1917. In dit artikel duiken we in de kleurrijke geschiedenis van deze kerk.

Sint-Willibrordkerk, foto Diana Nieuwold

Op 5 februari 1916 ontstond er brand achter het hoogaltaar van de toen 80-jarige Waterstaatskerk. Herstel haalde niets meer uit, En omdat er in 1899 in Beneden-Leeuwen een nieuwe kerk was gebouwd, besloot men tot nieuwbouw op een terrein aan de Molenstraat in Boven-Leeuwen, geschonken door een broer van pastoor C.P.J. Schoenmakers.

Architect Wolter te Riele maakte het ontwerp. In september 1916 werd de bouw aanbesteed. Het werk werd gegund aan Marinus van Heck uit Leeuwen, die had ingeschreven voor ƒ 108.650,-.

De kerk is in de periode 1916-1919 volledig beglaasd door de glazenier W. Derix uit Goch. Een belangrijk deel is geschonken door bouwpastoor Schoenmakers en zijn familie.

Gebreken aan het licht

Op 29 april 1918 werd de Sint-Willibrordkerk geconsacreerd. Al in 1921 werden serieuze gebreken opgemerkt. De gebruikte materialen en het toezicht zouden beneden de maat zijn geweest. De toren bleek veel te zwaar en stond in 1922 na een storm op instorten. Hij moest 9 m worden verlaagd.

Het kerkbestuur spande in 1922 een procedure aan tegen architect en aannemer, aanhangig gemaakt bij de Raad van Arbitrage voor de Bouwbedrijven. Aannemers Marinus en Gijsbertus van Heck moesten ƒ 11.324,52 aan de aanbesteder betalen en de architect een bedrag van ƒ 17.919,86.

Kort daarna kwam er nieuwe tegenslag. De watersnoodramp van 1926 bracht veel schade aan het kerkgebouw en er was geen geld voor herstel. Dankzij de giften uit het Grewen-Fonds en de opbrengst van een loterij werden kerk en pastorie in 1932 toch gerenoveerd, onder leiding van architect J. van Halteren.

Sint-Willibrordus met bisschopsstaf en modelkerk

Bijzonderheden

De Sint-Willibrordkerk heeft een vrij grote inventaris. Die bevat onder andere oude stukken uit de Waterstaatskerk en beelden uit het atelier van M. van Bokhoven uit Den Bosch. Ook is er een 120 cm hoog beeld van Sint-Willibrordus, gepolychromeerd hout, circa 1930. Het pronkstuk is het middeleeuwse Madonnabeeld.

Links naast de kerk staat een H. Hartbeeld met het opschrift: ‘H. Hart van Jezus zegen ons’.

Aan de Molenstraat nr. 37, achter de koorpartij van de kerk, staat de voormalige pastorie, een zeer royaal opgezet woonhuis van architect W. te Riele Gzn.

Voorgangers van de Willibrorduskerk

De Willibrorduskerk is niet de eerste katholieke kerk van Boven-Leeuwen. Al in de Middeleeuwen moet er een Aldegundiskerk hebben gestaan die zowel voor Boven- als Beneden-Leeuwen bestemd was. Er is weinig over bekend. Aldegundis was een heilige abdis uit de 8ste eeuw die in 1161 heilig is verklaard. Haar cultus is in het rivierengebied vooral vanuit Emmerik verspreid.

De kerk dateerde waarschijnlijk uit de 12e eeuw. In 1225 werd het Xantense kapittel door de Keulse bisschop Heinrich 11 bevestigd in het bezit van de kerk. Leeuwen was al in 1308 bij het Xantens kapittel ingelijfd. Vermeld worden een O.L. Vrouwe-altaar en vicarieën ter ere van de H. Nicolaas en de H. Antonius Abt.

De kerk is mogelijk gebouwd op grond die in het bezit was van het huis Leeuwen op den Berg. De kerk zou gestaan hebben op de plaats van de grote wielaai bij de Hervormde kerk. Gezegd wordt dat de kerk in de wiel zou zijn verzwolgen, maar dat is twijfelachtig, want in 1753 bij de bouw van de Hervormde koepelkerk aan de dijk beschikte men nog over de middeleeuwse klok. In elk geval is het oude gebouw door het watergeweld onbruikbaar geworden.

Aldegundis wordt vooral aangeroepen als patrones tegen kanker (Meertensinst.)

De kerk behoorde sinds 1609 aan de Leeuwense hervormden die met de hervormden van Puiflijk een gecombineerde gemeente vormden. Sinds de Hervorming waren de katholieken van Leeuwen deels verbonden met Puiflijk en deels met Wamel.

Eigen parochie

In 1796 werd Leeuwen weer een zelfstandige parochie onder pastoor Gerardus van der Sandt. In het begin was een boerenschuur hun kerk. In 1800 werd voor f 13.000, – een schuurkerk met pastorie onder één dak gebouwd.

In 1836 werd die schuurkerk vervangen door een Waterstaatskerkje met een pastorie, gebouwd aan de Waalbandijk, westelijk van de Waterstraat. Deze kerk aan het Boveneind, de kroon op het pastoraat van Franciscus Verploegen, was zowel voor Boven- als Beneden-Leeuwen.

Er bestaan oude ansichten waarop die Waterstaatskerk is te zien. Hij was gebouwd onder supervisie van ir. H. Fijnje met een rijkssubsidie van ƒ 11.000, -. De aanbesteding vond plaats op 29 februari 1836 en werd aangenomen voor de som van ƒ 14 475, – door Harmen de Kok, meester-timmerman uit Afferden. De totale kosten bedroegen ƒ 16.646,95.

Tot 1898 vormde de r.k.-kerk aan de Waalbandijk, hoek Waterstraat de bindende factor voor Boven- en Beneden-Leeuwen. Tot Beneden-Leeuwen een nieuwe kerk kreeg en het een zelfstandige parochie werd. Dat betekende de scheiding tussen de beide Leeuwens.

Bronnen o.a. A.G. Schulte Het Land van Maas en Waal (1986)

Tip
Meer weten over het leven van de Heilige Willibrordus?
> Lees dit artikel

wamel-kerk

Onze kerken vroeger en nu – interessante websites

Op onze website vindt u de belangrijkste informatie over onze acht kerken en hun geschiedenis. Wilt u hier meer over weten, dan kunt u terecht bij een aantal websites uit onze streek.

In Wamel zorgt een actieve club voor een levendige website over de plaatselijke geloofsgemeenschap.

Plafondschildering in de Sint-Servatiuskerk Appeltern

Voor de dorpen Boven-Leeuwen en Beneden-Leeuwen is er een heemkundesite waar ook de kerken aandacht krijgen. Bij Blik op Beneden-Leeuwen vindt u kerkberichten.

Op de site van heemkundevereniging Tremele krijgt u historische informatie over de kerken in Dreumel.

Ook in Alphen leeft de belangstelling voor de geschiedenis. De heemkundekring biedt informatie over religie.

Achtergronden over de kerk van Maasbommel zijn te vinden op deze website.

Tot slot noemen we twee websites met informatie over de kerken van Appeltern en Altforst.

 

Pastoor-Titus-2

Column pastoor Titus: Vertrouwen is moed en trouw is kracht

Ik heb een artikel gelezen van Hein Pragt over loslaten en leren vertrouwen. Ik vond het mooi en ook passend in deze tijd dat ik met jullie iets over het vertrouwen zou kunnen delen. Hij zegt dat vertrouwen voor hem zeer belangrijk is en hij, als kind, met katholieke waarden en normen in een klein dorp opgegroeid is. Op dezelfde manier werd ik ook in mijn familie opgevoed. Hij vindt het dat vertrouwen een elementair onderdeel van ons leven is. In deze tijd is dit belangrijkste om onszelf en onze kinderen in het geloof op te voeden.

Na een lange tijd van stilzitten wegens het coronavirus, is het tijd om weer ons kerkelijk leven te gaan opstarten. We moeten ons vertrouwen op God niet loslaten. Laten we nog eens opnieuw met elkaar beginnen. Op een bepaalde manier is dat wel vreemd, na drie maanden.

Ik wil graag dat we hier steeds meer en steeds dieper leren vertrouwen op Gods trouw. Dan zullen we vanzelf ontdekken wat die trouw allemaal in houdt: redding, bevrijding, genezing, goedheid, vrede, in het klein en ook in het groot. Gods trouw blijkt eindeloos door te gaan. Hij is de God van altijd meer dan je denkt, die we ontmoeten en die onze God wil zijn.

Vertrouwen om op weg te gaan, telkens weer opnieuw. Wees niet langer zonder vertrouwen, maar vertrouw. Vertrouwen in het leven dat er is. Het vertrouwen op God is voor ons erg belangrijk. Met het kerkelijk leven gaan wij als gelovigen ook deze crisis te lijf. Wees sterk en moedig, wees niet bevreesd en schrik niet voor hen terug want het is de HEER, uw God, die met je meegaat. Hij zal u niet loslaten en je niet verlaten.

Pastoor Titus

Naamloos

Bemoedigend woord bisschop: Sacramentsdag 2020

Recent hebben wij het Pinksterfeest gevierd. De Heilige Geest maakt de leerlingen van Jezus die bang zijn voor de toekomst tot enthousiaste missionarissen. Te beginnen met Jeruzalem maar, al spoedig, klinkt in het gehele Middellandse Zeegebied de boodschap van de opstanding. Christus, gestorven aan het kruis, is de Levende. En mensen worden opgeroepen om hun leven te verbinden met Hem.

Christenen spreken, om het met een knipoog te zeggen, heel beleefd over het Godsgeheim. Niet met twee maar zelfs met drie woorden. Afgelopen zondag hebben wij de drie-ene God gevierd. Als Vader, Zoon en Geest. In kracht van de Geest kunnen wij Jezus herkennen als Gods Zoon en door de Zoon ontmoeten wij de liefdevolle en vergevende Vader. Ik hoop dat u afgelopen zondag het feest van Gods Drievuldigheid met vreugde en ook dankbaar hebt kunnen vieren. Dankbaar dat wij deze God hebben leren kennen en Hij zijn zorgende en beschermende hand op ons heeft gelegd.

Hervatting van het communiceren
Komende zondag viert de Kerk Sacramentsdag. Juist dit jaar zal dat een gedenkwaardig feest worden. Er zal immers weer communie worden uitgereikt. U weet dat vanaf half maart de coronacrisis ons heeft gedwongen om in gesloten kerkgebouwen de Eucharistie te vieren. Maar maatschappelijk en ook kerkelijk zijn er gelukkig versoepelingen mogelijk. Vanaf 1 juni, de gedachtenis van Maria als moeder van de Kerk, vieren wij weer met open kerken en zijn 30 gelovigen welkom. Vanaf 1 juli zullen wij, als er geen dramatische dingen gebeuren, met 100 gelovigen kunnen vieren. Komende Sacramentsdag zal na drie maanden weer de mogelijkheid worden geboden om de Heilige Communie te ontvangen. Ik besef dat veel katholieken, door het afzien van de sacramentele communie, een groot offer hebben moeten brengen. Maar zij deden het om de bescherming van de gezondheid en veiligheid van onze naasten. Doordat het virus nog onder ons is, zijn met name rond de communiegang vanaf 14 juni door de Nederlandse bisschoppen specifieke regelingen getroffen. Sommige priesters en andere gelovigen beleven de nieuwe regelgeving als klinisch die de intensiteit van het moment kan verstoren. Ik ben niet ongevoelig voor dit bezwaar maar wil nogmaals de nadruk leggen op het feit dat onze geloofsgemeenschap geen bron van besmetting mag zijn. Optimale hygiëne moet in de huidige omstandigheden het parool zijn.

Levensreis
Ons leven wordt wel eens voorgesteld als een reis. Om mens te blijven hebben wij op deze levensreis ook momenten van rust en bezinning nodig. Wij kunnen dan kijken welke weg wij hebben afgelegd en wat er nog komen gaat. Voor rooms-katholieken vormt de Eucharistie een pleisterplaats bij uitstek. Voor Gods aangezicht komen wij samen om ons leven te overdenken. Wij vieren de grote daden van God in de geschiedenis van Israël en in Jezus Christus. En wij vertrouwen ons leven toe aan Gods leiding. Wij vieren de zelfgave van Christus en delen in Gods bevrijdende liefde in zijn Zoon

Maaltijd, offer en verbond
Iedere Eucharistie heeft verschillende dimensies. Veel katholieken in ons bisdom beleven de Eucharistie, zo vermoed ik, primair als een maaltijd. En daar is niet mis mee. Want tijdens ons samenkomen wordt immers het laatste Avondmaal geactualiseerd. Tijdens die maaltijd met zijn vrienden heeft Christus de viering van de Joodse Paasmaaltijd omgebogen naar zichzelf.  De God die slaven bevrijdt, is in de Zoon zichtbaar geworden. In Hem schenkt God bevrijding aan mensen die gevangen zijn in liefdeloosheid. Hij doorbreekt de macht van de dood en schenkt uitzicht op eeuwig leven. En Hij maakt mensen vrij tot liefdevolle dienstbaarheid.

Iedere Eucharistie vieren wij ook de offerende zelfgave van Christus. Zijn hele bestaan wordt bepaald door de dienstbaarheid van de Vader en alle mensen. Tijdens het laatste Avondmaal wordt dat in beeld gebracht. Brood wordt gebroken en wijn gaat rond als teken van delende, schenkende en vergevende liefde. Een dag later zal op Golgotha het lichaam van de Heer worden gebroken. Het gaat om de totale offergave van Christus. Jezus schenkt zijn leven als consequentie van zijn trouw aan de roeping van de Vader. Tijdens de viering van de Eucharistie wordt het ene unieke offer van Christus, in kracht van Gods Geest, tegenwoordig gesteld.

De Eucharistie vormt de bezegeling van het nieuwe verbond tussen God en de mensen. Maaltijd, offer en verbond zijn zo centrale aspecten van de Eucharistie. In een rituele maaltijd wordt het verzoenende levensoffer van Christus tegenwoordig gesteld. Wij worden opgenomen in het nieuwe verbond dat God in Christus met ons gesloten heeft. Iedere keer als wij de Eucharistie vieren is de Heer ons liefdevol rakelings nabij.

Eucharistie en diaconie
Afgelopen zaterdag mocht ik in de kathedraal vijf mannen, op weg naar hun diakenwijding in het najaar, aanstellen tot acoliet. Als acoliet zijn zij geroepen tot de dienst van het altaar en mogen zij de communie, het Brood van het leven, uitdelen aan hun broeders en zusters. Eucharistie en diaconie hebben alles met elkaar te maken. Vanuit zijn verbondenheid met zijn Vader vergeeft en geneest Christus mensen. Hij is nabij aan allen die zwak en kwetsbaar zijn. Ieder die zich inlaat met Hem en Hem viert in de Eucharistie als gevaarlijke herinnering (Johann Baptist Metz) wordt uitgedaagd om zelf solidair te zijn met de kleinen en kwetsbaren, dichtbij en ver weg. Met al degenen die geen helper hebben. In hen ontmoeten wij immers de Heer zelf. (vgl. Matheus 25, 31-40).

Tot slot
Ik wens u een bijzondere Sacramentsdag 2020. Dat de ontmoeting met Christus in Woord en Sacrament u vreugde mag schenken. In kracht van de Eucharistie, als bron en hoogtepunt van christelijk leven, kunnen wij onze katholieke geloofsgemeenschap gestalte geven en verder opbouwen.

+ Mgr. dr. Gerard de Korte

bisschop van ’s-Hertogenbosch

Boekomslag-Schaduw-vleugels_enkel

Column Kapelaan Steijaert: ‘In de schaduw van zijn vleugels’

Afgelopen tijd las ik het boek ‘In de schaduw van zijn vleugels’ (www.betsaida.org) geschreven door Gereon Goldmann. Over een Duitse dienstplichtige priesterstudent in de Tweede Wereldoorlog. Hij walgt van de nazi-ideologie. Dit zorgt voor gevaarlijke confrontaties. Tot overmaat van ramp komt hij terecht bij de Waffen-SS. Deserteren kan niet, want daar staat de doodstraf op. Hij komt bij de medische dienst. Het boek vertelt zijn oorlogservaringen. Ontsnapt aan de dood, is aan het front priester gewijd en brengt daar H. Communie rond bij stervende soldaten, beschuldigd als oorlogsmisdadiger, leeft jaren in gevangenkampen maar verliest nooit de hoop. Na de oorlog gaat hij als missionaris naar Japan, bouwt een parochie op, helpt mensen in het verwoeste Japan, sticht weeshuizen, wordt een katholieke beroemdheid en wordt zelfs uitgenodigd bij de Japanse keizer.

Een indrukwekkend boek van een actieve priester. Het leest als een spannende roman, maar is gewoon een boek over gebed. Over zijn eigen gebed en het gebed van anderen. Want jaren na dato komt hij erachter dat juist op spannende momenten mensen baden voor zijn leven of zijn activiteiten. Zo ook een kloosterzuster die 30 jaar voor hem bidt, vast en offers opdraagt. Terugkijkend ziet hij dat hij in onzekere tijden werd beschermd en daardoor kon hopen. Dat God hem als het ware omringde met zijn vleugels. Door zijn gebed. Doordat anderen voor hem baden. Al het goede dat hem is overkomen, was alleen mogelijk door het gebed.

Voor een christen begint alles vanuit het gebed, vanuit de levende relatie met God. Ons gebed draagt ons leven, ons denken en ons doen. Wij leven anno 2020 vanwege een epidemie ook in onzekere tijden. Wat heeft dit betekend? Wat komt er nog? Ons leven is niet meer hetzelfde en er is nog veel onduidelijkheid. En ook nu mogen wij net als de Duitse jongeman vertrouwen op het gebed van onszelf en van anderen. Dat de Heer luistert en kracht en hoop wil geven. Laten we Hem juist nu zoeken en vragen om met ons te zijn. Beschermd door zijn vleugels.

Kapelaan Steijaert

Naamloos
Naamloos

Paasbrief Nederlandse bisschoppen – “anders dan vertrouwd”

‘Deze Goede Week, die met Palmzondag begon, verloopt heel anders dan ons vertrouwd is. En ook Pasen zal dit jaar vreemd zijn’. Zo opent de brief die de Nederlandse Bisschoppen voor Pasen 2020 aan de gelovigen schrijven. Met deze brief willen ze iedereen bemoedigen nu het Hoogfeest van Pasen niet in de kerken gevierd kan worden in verband met het coronavirus. De bisschoppen vestigen de blik op de Verrezen Christus, het Woord dat leven geeft.

U vindt de brief hieronder. Ook kunt de brief ook downloaden: https://www.rkkerk.nl/wp-content/uploads/2020/04/Paasbrief-Nederlandse-bisschoppen-08-04-2020.pdf.

 

Paasbrief Nederlandse bisschoppen
Broeders en zusters,

Deze Goede Week, die met Palmzondag begon, verloopt heel anders dan ons vertrouwd is. En ook Pasen zal dit jaar vreemd zijn. De intocht van Jezus in Jeruzalem op die eerste Palmzondag was heel feestelijk verlopen; er was veel volk bijeen en de leerlingen verheugden zich over het leven dat hun
toelachte. De leerlingen hadden op Palmzondag nog geen idee van wat die dagen in Jeruzalem zou gebeuren. Zoals ook wij enkele weken geleden geen idee hadden van wat onze wereld te wachten stond. We mogen rustig stellen dat de lijdensweek van Jezus ongevraagd en eigenlijk ongewenst ook in ons eigen leven is binnengedrongen. Onze zelfgemaakte zekerheden hebben in één klap plaats gemaakt voor onzekerheid, waarbij ook angst een rol speelt.

Aan het begin van de veertigdagentijd hoorden wij traditiegetrouw het evangelie dat Jezus veertig dagen vastte in de woestijn. Wij hebben in deze veertigdagentijd – totaal onverwacht – gemerkt dat ook wij in een wereld zijn terechtgekomen die trekken vertoont van een woestijn. Onze opvattingen over onkwetsbaarheid en zelfbeschikking blijken ineens weg te vallen. De vrijheden die we verworven dachten te hebben en de mogelijkheden die we als rechten zagen, ze worden in korte tijd drastisch ingeperkt. We worden op ongekende wijze geconfronteerd met de kracht van de natuur die onze lichamelijke gezondheid bedreigt. Mensen die ons dierbaar zijn, in wier nabijheid we graag verkeren, moeten we op afstand houden: de fysieke menselijke nabijheid verschraalt. Nog veel schraler is de wereld van onze ouderen geworden; door de noodzakelijke beschermende maatregelen zullen zij zeker woestijnmomenten van eenzaamheid ervaren. En er is onzekerheid, omdat het voortbestaan van banen en bedrijven op de tocht staat. Het leven lijkt tot stilstand te komen. Met alles wat wordt afgelast, met iedere bijeenkomst die niet doorgaat, met elke maatregel die wordt afgekondigd, wordt onze bloeiende wereld weer wat meer tot woestijn.

Positief is dat we ons ineens realiseren dat we op elkaar aangewezen zijn en we ons voor elkaar verantwoordelijk weten. Het besef van onze  kwetsbaarheid opent onze ogen voor elkaar, omdat dat van levensbelang blijkt. Het doet goed om te ervaren dat op allerlei wijzen mensen zich geroepen weten om er voor elkaar te zijn: ex-zorgmedewerkers melden zich om te helpen de zorg voor de zieken aan te blijven kunnen; mensen blijken ineens burenhulp voor elkaar te kunnen opbrengen, vele mensen garanderen met toewijding zorg en allerlei vitale diensten. We zijn op elkaar aangewezen, zoals op Goede Vrijdag Johannes en Maria op elkaar aangewezen werden: “Zie daar uw zoon, zie daar uw moeder.” Onder het kruis ontdekken we dat Christus ons aan elkaar schenkt als moeder en zoon, als broeders en zusters; dat Hij ons aan elkaars zorg toevertrouwt. We zijn als mensen op elkaar aangewezen.

De leerlingen die Zijn lijden en sterven op Goede Vrijdag hebben meegemaakt, weten niet hoe ze verder moeten. Uit angst voor de buitenwereld, uit angst dat hun hetzelfde als Jezus zou overkomen, hebben zij zich opgesloten. Achter dichte deuren komen ze terecht in de stilte van Paaszaterdag: de dag waarop de blije levensverwachting van Palmzondag wordt overschaduwd door de ervaring van de broosheid van het bestaan en de onontkoombare dood. Ook wij gingen, uit welbegrepen eigenbelang, de laatste weken achter dichte deuren, in terechte voorzichtigheid en wellicht met bange gevoelens.

In die situatie, waarin de toekomstverwachting van de leerlingen in een paar dagen tijd totaal veranderd was, wordt het Pasen. Heel vroeg – het was nog donker – gaan de vrouwen naar het graf, om het lichaam van Jezus te verzorgen. Maar het graf is leeg. Ook Johannes en Petrus komen tot die ontdekking: Het lichaam van Christus is er niet. De leerlingen hebben op dat allereerste moment nog geen weet van de verrijzenis; ze kunnen alleen maar de leegte constateren. Jezus’ lichaam ontbreekt. Ook voor velen van u zal het een leegte, een gemis zijn dat u – uitgerekend met Pasen – de gave van Jezus’ Lichaam in de Eucharistie niet kunt ontvangen. Jezus’ lichaam ontbreekt. Voor priesters is het evenzeer een offer: de gemeenschap van gelovigen, de kerkgemeenschap, ervaren we immers ook als lichaam van Christus. Om Eucharistie vrijwel alléén te vieren, betekent een vergelijkbaar gemis. We constateren allen die leegte en vinden er moeilijk woorden voor.

De leerlingen weten nog niet wat er gebeurd is; op paasmorgen is het nog donker om hen heen, is hun geest nog niet verlicht. Pas als ze de Verrezen Christus zien, zal hun duidelijk worden dat door lijden en sterven heen Christus de weg naar het eeuwig leven heeft gebaand. Eeuwig leven voor ons allen.

Het is een goede gewoonte dat we op Palmzondag een takje achter het kruis steken: een jong, fris palmtakje, teken van ons geloof dat het kruis dat op ons pad komt niet het laatste woord heeft; dat het laatste woord Leven is, eeuwig leven. Ondanks alle onzekerheid en verdriet die ons overkomen, mogen we aan dat Woord vasthouden. Christus, het Woord dat leven geeft, leven in overvloed, is en blijft onze zekerheid. In die geest wensen wij u, ook en juist in deze dagen, een Zalig Pasen.

8 april 2020
De R.-K. bisschoppen van Nederland

 

 

Naamloos

Teksten Goede Week en de Paaswake

Om het meeluisteren via de kerkradio (www.kerkomroep.nl) wat makkelijker te maken, kunt u hier de teksten downloaden van alle lezingen van de Goede Week en de Paaswake. Ook vindt u hier de tekst van de kruisweg.

 

Parochiesecretariaat
Rooijsestraat 65
6621 AK Dreumel
Tel: 0487-571230

E-mail: sintchristoffelparochie@gmail.com

Onze parochie bestaat uit acht kerkdorpen: Alphen, Altforst, Appeltern, Beneden-Leeuwen, Boven-Leeuwen, Dreumel, Maasbommel en Wamel.

U bent van harte uitgenodigd voor een bezoek aan een van onze locaties!

Meer informatie

Parochiesecretariaat
Rooijsestraat 65
6621 AK Dreumel
Tel: (0487) 57 12 30

E-mail: sintchristoffelparochie@gmail.com

Bankrekeningnummer IBAN: NL14RABO0146903684

Meer contactgegevens

Copyright: Sint Christoffelparochie

Privacybeleid | Website door: Webheld.nl